Brian Lopez – Static Noise

Static Noise (2014), drugi album Briana Lopeza, brzmi znacznie bardziej spójnie niż jego poprzednik Ultra (2011). Produkcja jest bardziej jednorodna i zgodna, co daje uczucie jednolitości albumu, pomimo stylistycznego eklektyzmu. Z pewnością w Static Noise Brian Lopez ponownie łączy w sobie wiele stylów i tradycji muzycznych, tworząc marzycielskie klimaty i sugestywne melodie. Tak więc wraz z elektrycznymi popowymi utworami, takimi jak "Modern Man", istnieje rytualne wezwanie do korzeni "When I Was A Mountain", energetyczna wersja The Zombies ("She's Not There"), a nawet czar humoru ("Crossfire Cries"). Tę szerokość stylów oraz różne nastroje można znaleźć nawet w jednej piosence, gdzie przeplatają się z pozorną naturalnością. Podobnie jak w początkowym "Mercury In Retrograde", pokazie umiejętności, który zaczyna się wybuchowo i ewoluuje, przechodząc w delikatny koniec z zadziwiającą płynnością. Brian Lopez poprawił się jako piosenkarz i autor tekstów na przestrzeni lat. Jak pokazano w "Persephone", na mój gust jednej z najpiękniejszych ballad ostatniej dekady. Static Noise to album skomponowany i wyprodukowany spokojnie i starannie, ozdobiony pięknymi aranżacjami smyczkowymi i dużymi akompaniamentami chóralnymi. Świetny i szczegółowy dźwięk, dla piosenki zasadniczo introspektywne, delikatnej intymności, napisany przez kogoś, kto szuka inspiracji na ziemi, w mitologii i w gwiazdach.

Zabłocie, 26.01.21

Brian Lopez - El Rojo & El Blanco

 

W 2010 roku Brian Lopez przeszedł z Mostly Bears - zespołu underground - do kariery solowej. W tym roku napisał utwory myśląc o mentalności solisty i rozpoczął przygotowania do swojego studyjnego debiutu Ultra (2011) i wydał dwie EPki, El Rojo i El Blanco, dla wytwórni Funzalo Records. Te EP-ki zawierają nagrania na żywo i tworzą niemal symetryczny dyptyk. Każdy z nich zawiera pięć piosenek zaczerpniętych z dwóch koncertów, które Brian Lopez dał w Tucson, przy wsparciu towarzyszącego kwintetu utworzonego przez pianistę Sergio Mendoza (z Orkesta Mendoza), Mona Chambers (wiolonczela), Jacka Serbisa (perkusja), Seana Rogersa (bas) i Vicky Brown (skrzypce). Piosenki, które pojawiły się zarówno w El Rojo, jak i El Blanco, będą częścią Ultra. Te dwie EPki pomogły Brianowi Lopezowi poczuć puls jego piosenek i zakończyć drobiazgowy i szczegółowy proces przygotowań do Ultra. Dziś, 10 lat po publikacji, stanowią okazję do wysłuchania, jak Brian Lopez stawia pierwsze kroki jako solista. I nawiasem mówiąc, należy docenić, że wtedy pokazał się jako wszechstronny muzyk o scenicznej wypłacalności.

Pięć piosenek El Rojo to wyciąg z koncertu w październiku 2009. Tutaj Brian Lopez pięknie śpiewa jedną ze swoich pierwszych wielkich solowych kreacji, wspaniałe "I Pray for Rain”. A w pomysłowym "El Pajaro y el Ciervo” tworzy fajny duet z lokalnym bohaterem Salvadorem Duranem. W El Rojo zawiera również reinterpretację piosenki Mostly Bears "Maslow’s Hierarchy”, ze zmianami w akompaniamencie i tonie, tak jak to zostało później naprawione w Ultra.

Z drugiej strony El Blanco to fragment 5 piosenek z koncertu w Tucson w marcu 2010 roku, w tej samej obsadzie, co El Rojo. El Blanco zaczyna się od "Pin Prick”, jedynej piosenki z całego dyptyku, która nie została zawarta w albumie Ultra. W klimatycznym "Under Watchful Eyes” gra świetny duet ze skrzypaczką Vicki Brown, a zespół brzmi naprawdę dobrze. Piosenka Mostly Bears "Leda Atomica” pojawia się tutaj przekształcona - lub ewoluowała - w piosenkę marzeń, której echa oscylują między kosmosem a mitologią. Ostatni temat EP-ki, wersja "El Vagabundo”, błyszczy tu blaskiem, którego moim zdaniem brakuje w wersji studyjnej zawartej w Ultra. Nie wolno nam zapominać, że mamy do czynienia z artystą, który zdobył dużą część swojej reputacji na scenie.

Zabłocie, 17.10.20

Brian Lopez - Ultra

   Brian Lopez to kolejny z wielkich talentów Tucson XXI wieku. Swoją karierę muzyczną rozpoczął prawie 15 lat temu w zespole underground Mostly Bears, z którym nagrał dwa albumy. Po rozwiązaniu grupy, pod koniec ostatniej dekady, rozpoczął karierę solową, którą na przemian z udziałem w Giant Sand (zespół, którego był członkiem sporadycznie) i Calexico. Był również współpracownikiem KT Tunstall. Przez kilka lat liderował wspólnie z Gabrielem Sullivanem głośny psychodeliczny zespół cumbia o nazwie XIXA, z którym wydał album oraz kilka singli i EP. Z tym niespokojnym i wieloaspektowym dorobkiem, Brian Lopez zbudował lojalną publiczność w międzynarodowym niezależnym obwodzie, który pozostaje uważny na jego nowe projekty.
     Ich debiutancki album, Ultra (2011), to zróżnicowana kolekcja piosenek, w której jest trochę wszystkiego. Z bezpośredniego i nostalgicznego "Montjuic", w którym Lopez czule wspomina czasy, w którym przed laty żył w Barcelonie; do enigmatycznego i atmosferycznego "Under Watchful Eyes", gdzie przeżywa chwile wielkiej czułości i delikatności ("Molly", "Red Blooded Rose"). Do swojej różnorodności profili dodaje się wielką wszechstronność stylistyczną: w Ultra łączy i scala różne tradycje muzyczne w piosenkach o wielkiej intymności. To, co wyróżnia się przede wszystkim w zespole, to bardzo osobisty, aksamitny głos Briana Lopeza i jego zamiłowanie do melodii. Wyróżnia się również produkcja. Jest to szeroko oprzyrządowana płyta, w której motywy są zmieniane z wieloma teksturami dźwiękowymi. Słuchanie Ultra jest jak oglądanie zachodu słońca w pustynnym krajobrazie: każdy motyw zaczyna się od minimalistycznego powietrza, ale potem zaczynają pojawiać się zmiany kształtu, z różnymi tonami i błyskami. Czasami ten projekt produkcji gra przeciwko artyście, jego największy atut, jego głos, traci część jego blasku w tej miksturze. Ta wada (jeśli pojawi się) jest niczym więcej niż odciskiem wątpliwości i niepewności debiutującego solisty. Bardziej niż nadprodukowanym, Ultra jest dyskiem nadmiernie przemyślanym. Podoba mi się, bo w nim można docenić wewnętrzną walkę twórcy nadającego kształtu jego utworom. Nie ma wątpliwości, że ten album jest wynikiem długiego i żmudnego procesu.
    Ultra uzupełnia się dwoma piosenkami Mostly Bears, znakomitymi "Maslow's Hierarchy" i "Atomic Leda", które Brian Lopez reinterpretuje i poddaje takiej samej jakości dźwięku jak inne utwory; i wersją klasycznego "El Vagabundo", z tematem spopularyzowanym przez Los Panchos ponad sześćdziesiąt lat temu. Jest to "Americana" w szerokim i dosłownym znaczeniu, skłonny do przełamania barier stylistycznych i językowych.

Zabłocie 03.10.20